Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Γεώργιος Παπανδρέου (1888 – 1968). Ο Γέρος της δημοκρατίας? ή ένας ακόμα προδότης?

Η ΠΡΩΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ: ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Το 1915 διορίστηκε Νομάρχης Λέσβου και στη συνέχεια ανέλαβε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Ελευθέριου Βενιζέλου.
Ο Γιάννης  Κορδάτος αναφέρει στην Ιστορία του:
"Ο  Στεργιάδης… από  την πρώτη μέρα  έδειξε πως είχε  σκοπό να παίξει  το ρόλο Τούρκου  Πασά".
Σε επιστολή του προς τον νεαρό Γεώργιο  Παπανδρέου ο Στεργιάδης αναφέρει κυνικά:
" Καλύτερα να μείνουν  εδώ να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα".
Ποιος ήταν ο Στεργιάδης?
Ο Αριστείδης Στεργιάδης, κρητικός και φίλος του Βενιζέλου, μετά από παρακλήσεις του, διορίστηκε Ύπατος Αρμοστής της Σμύρνης το 1919, όταν έγινε η ελληνική απόβαση και, όλως παραδόξως, διατήρησε την θέση αυτή και όταν άλλαξε η κυβέρνηση το 1920.
Στην ιστορία χαρακτηρίστηκε ως ο προδότης της Σμύρνης

χαρακτηριστική  και συγκινητική είναι η επιστολή του Χρυσόστομου προς το Βενιζέλο της 25ης Αυγούστου, την ίδια μέρα δηλαδή που ο Στεργιάδης εγκατέλειπε  τη Σμύρνη:

"…Ο  Ελληνισμός της  Μ. Ασίας, το ελληνικόν κράτος, αλλά και σύμπαν το ελληνικόν έθνος καταβαίνει εις τον Άδην… Της αφαντάστου ταύτης καταστροφής, βεβαίως αίτιοι είναι οι πολιτικοί και προσωπικοί Σας εχθροί, πλην και Υμείς φέρετε μέγιστον της ευθύνης βάρος, δια δύο πράξεις σας:
Πρώτον, διότι αποστείλατε εις Μ. Ασίαν ως Ύπατον Αρμοστήν ένα τούτ’ αυτό παράφρονα και εγωιστήν, φλύαρον, απερροφημένον εν τω αυτοθαυμασμώ και καταφρονούντα και υβρίζοντα και δέροντα και εξορίζοντα και φυλακίζοντα όλα τα υγιά και σώφρονα στοιχεία του τόπου, διότι εν τω φρενοκομείω του βεβαίως δεν είχον τόπον…
Δεύτερον, διότι πριν αποπερατώσητε  το έργον Σας… είχατε την ατυχή και  ένοχον έμπνευσιν  να διατάξητε εκλογάς…"

Από το βιβλίο του Κων/νου Πολίτη, Μικρά  Ασία.

Η ιστορία φέρνει τον Βενιζέλο και τον Παπανδρέου ήρωες στα μάτια και στον νου των νεοτέρων.
Όμως ...
εις γνώση τους οδήγησαν στον αφανισμό του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία.

«Παρ’ όλα αυτά, η αλήθεια είναι πως ο Στεργιάδης εκτελούσε εντολές της κυβερνήσεως η οποία παρέμενε αναποφάσιστη για την εκκένωση της Σμύρνης, μέχρι την τελευταία στιγμή. Γι αυτόν τον λόγο δεν στάλθηκαν ελληνικά πλοία να παραλάβουν τον πληθυσμό,  εγκαταλείποντάς τον στην τύχη του.»    

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΣΤΕΡΓΙΑΔΗΣ Ύπατος Αρμοστής της Σμύρνης Της Χριστιάννας Λούπα.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ: ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ

Ο όρος Δεκεμβριανά αναφέρεται σε μία σειρά ένοπλων συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα το Δεκέμβριο 1944 - Ιανουάριο 1945, ανάμεσα στις δυνάμεις αριστερών οργανώσεων (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ) και τις Βρετανικές και Κυβερνητικές δυνάμεις που ανήκαν στο υπόλοιπο πολιτικό φάσμα, από την σοσιαλδημοκρατία (όπως ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου ηγέτης του «Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος») έως τα τάγματα ασφαλείας. Η έναρξή τους, στις 3 Δεκεμβρίου του 1944, σηματοδοτείται από τους πυροβολισμούς των Κυβερνητικών και Αγγλικών δυνάμεων μπροστά στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη ενάντια στη διαδήλωση του ΕΑΜ που είχε οργανωθεί ως απάντηση στο τελεσίγραφο της κυβερνησης εθνικής ενώσεως (1-12-1944) για τον αφοπλισμό όλων των αντάρτικων ομάδων, με αποτέλεσμα το θάνατο 28 διαδηλωτών και τον τραυματισμό άλλων 148. Παράλληλα ο στρατηγός Σκόμπυ προέβη σε διάγγελμα.
                                                   http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC

Με απλά λόγια:  18 Οκτωβρίου 1944, κυβέρνηση εθνικής ενώτητας με πρωθυπουργο τον Γεώργιο Παπανδρέοι,
3 Δεκεμβρίου, με οπλοπολυβόλα Άγγλοι, Σοσιαλδημοκράτες του Γεωργίου Παπανδρέου, και ακροδεξιοί ανοίγουν πυρ εναντίων των χιλιάδων άοπλων διαδηλωτών στο σύνταγμα. 28 νεκροί, 128 τραυματίες, όλοι θύματα απο τις σφαίρες των Άγγλων και των ταγματασφαλιτών. 

 ΑΞΙΖΕΙ ΕΔΩ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:

Το 1943 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στα Οικονομικά και τη Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου και διορίστηκε ως αναπληρωτής καθηγητής (associate professor). Το 1944, ο μόλις 25 ετών Ανδρέας Παπανδρέου είναι ένα από τα πέντε μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας στη διάσκεψη του Bretton Woods - που σχεδίασε ολόκληρη την αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας ως τις πετρελαϊκές κρίσεις του '70.

και το καλύτερο!!!

Ανδρεας Παπανδρεου. Το προσωπειο του σοσιαλιστη πράκτωρα


Για τον εγγονό του Έχετε ιδία άποψη. Στο πετσί σας....


Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Αποκαλύψεις σοκ της Εύας Zησιμίδου, πρώην συζύγου του Γ. Παπανδρέου. Αποκαλύπτει πως είναι «ψυχάκιας, αναίσθητος, άθεος και σχιζοφρενής




Η Εύα Ζησιμίδου, λίγα χρόνια μετά τον χωρισμό της με τον σημερινό πρωθυπουργό, εξομολογήθηκε τα όσα έζησε στο πλευρό του στον παλιό του συνεργάτη Δήμο Μπότσαρη, ο οποίος τα χρησιμοποίησε στο βιβλίο του, με τίτλο: «Η Εύα Γεωργίου Παπανδρέου αποκαλύπτει», ένας τίτλος που από μόνος του λέει πολλά για το περιεχόμενό του. 
Σας παραθέτουμε αυτούσια κομμάτια του βιβλίου για να κατανοήσετε μόνοι σας, όσοι τελοσπάντων αντέχετε… Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο βιβλίο, το τελευταίο διάστημα, ως δια μαγείας, έχει εξαφανιστεί από όλα τα ράφια των βιβλιοπωλείων… 
«Ο Γιώργος γνώρισε την Εύα στο Λονδίνο. Παντρεύτηκαν, αλλά κράτησε κρυφό το γάμο τους! Όχι μόνο από τον πατέρα του, αλλά και από τη μητέρα του. Δεν τόλμησε ούτε σ’ αυτήν να το πει. Η Εύα βοήθησε αποτελεσματικά τον Γιώργο στις σπουδές του. Και στο τέλος, η Εύα ήταν εκείνη που έγραψε την πανεπιστημιακή διατριβή, με την οποία ο Γιωργάκης Παπανδρέου πήρε το περιπόθητο “χαρτί”. Ύστερα το νέο ζευγάρι αποφάσισε να έλθει και να εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Η απόφαση αυτή ήταν για την Εύα μεγάλη θυσία, γιατί ήδη της είχε προσφερθεί μια θαυμάσια σταδιοδρομία στη Γενεύη. Ο Γιώργος όμως επέμενε να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Ήθελε να κάνει πολιτική καριέρα βασιζόμενος στον πατέρα του. 
Εδώ όμως ήταν Ελλάδα, και καθώς το νεαρό ζευγάρι άρχιζε σιγά-σιγά να αποκτά τον δικό του κύκλο, ανέκυπτε εκ των πραγμάτων η ανάγκη να γίνει και θρησκευτικός γάμος, αφού στη χώρα μας δεν είχε ακόμα νομοθετηθεί ο πολιτικός γάμος και οι πολιτικοί γάμοι Ελλήνων που είχαν τελεσθεί στο εξωτερικό εθεωρούντο ανυπόστατοι, δηλαδή σαν να μην είχαν γίνει ποτέ. Αυτό δημιουργούσε ψυχολογικό πρόβλημα για την Εύα, πολύ περισσότερο όταν σκεπτόταν ότι θα γινόταν και μητέρα και ήξερε ότι το παιδί τους δεν θα μπορούσε να δηλωθεί ως γνήσιο στα ελληνικά ληξιαρχεία. Έθεσε, λοιπόν, στον Γιώργο ζήτημα θρησκευτικού γάμου. Και τότε βρέθηκε μπροστά σε μια οδυνηρή έκπληξη: ο Γιώργος Παπανδρέου της δήλωσε ορθά-κοφτά ότι σε καμιά περίπτωση δεν είχε σκοπό να κάνει θρησκευτικό γάμο γιατί, όπως της είπε, ήταν εκ πεποιθήσεως άθεος! Η πλήρης αθεΐα του Γιώργου δεν ήταν μια απλή αδιαφορία ενός νέου ανθρώπου απέναντι στη θρησκεία και τις τελετουργίες της, όπως είχε υποθέσει στην αρχή η Εύα. Ήταν μια σκληρή πεποίθηση, ζυμωμένη μέσα σ’ ένα περιβάλλον άκρατου ατομισμού. “Δεν υπάρχει αγάπη σ’ αυτή την οικογένεια”, μου είπε σε κάποια στιγμή η Εύα Παπανδρέου. “Δεν υπάρχουν αισθήματα. Υπάρχει μόνο το συμφέρον του καθενός”. 
Μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1985 ο Γιώργος παρουσιάστηκε απέναντι στην Εύα Ζησιμίδου αποφασισμένος πια για οριστική ρήξη και διάλυση του γάμου τους. Επικρατούσε και πάλι κλίμα γενικής ευφορίας στο Καστρί και η Εύα έβλεπε τον άντρα της ακόμα πιο ψυχρό και αλαζονικό στις μεταξύ τους σχέσεις. Αλλά και η Εύα δεν ήταν διατεθειμένη να δέχεται αδιαμαρτύρητα την αδιαφορία, την ψυχρότητα και την άτακτη εξωσυζυγική ζωή του άντρα της, όπως της είχε συστήσει ως… συμφέρουσα λύση η πεθερά της! Στις παραμονές των Χριστουγέννων του 1985, η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο: Ο Γιώργος ανακοίνωσε ξαφνικά στην Εύα ότι θα έφευγε “μόνος του” για τα βουνά της Ιταλίας, για να κάνει… σκι και να ξεκουραστεί! “Τα έχασα λέει η Εύα. Είχα καλέσει φίλους μας για την Πρωτοχρονιά και του είπα ότι θα γινόμαστε ρεζίλι, αλλά ο Γιώργος έφτιαχνε κιόλας τις βαλίτσες του. Κάποια στιγμή του είπα πως δεν ήταν σωστό να αφήσει το σπίτι του και το μικρό παιδί του τέτοιες μέρες. Η απάντησή του ήταν ότι το παιδί είναι ακόμα μικρό… και δεν καταλαβαίνει!” 
Παρά την προειδοποίηση της γυναίκας του ότι το ταξίδι του αυτό μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες, ο Γιώργος Παπανδρέου έφυγε με τη “συντροφιά” του και στην συνέχεια έφυγε και εκείνη για να περάσει τις υπόλοιπες μέρες των εορτών με τους δικούς της στο Λονδίνο, αποφασισμένη και να τους ενημερώσει για το τέλος της έγγαμης συμβίωσής της με τον Γιώργο. Η Εύα έφυγε για το Λονδίνο, γύρισε μετά από μερικές ημέρες και είδε ότι ο Γιώργος είχε επιστρέψει στο σπίτι τους πριν απ’ αυτήν, είχε πάρει τα πράγματά του και είχε εγκατασταθεί αλλού. Σε τέτοιες περιπτώσεις εμφανίζονται πρωτοβουλίες συγγενών και φίλων για να μη χωρίσει το ζευγάρι, ιδιαίτερα όταν υπάρχει ένα μικρό παιδί. Υπήρξαν τέτοιου είδους προσπάθειες. Γρήγορα όμως φάνηκε ότι η οικογένεια Παπανδρέου δεν ενδιαφερόταν τόσο να σωθεί αυτός ο γάμος, όσο να μην υπάρξει “σκάνδαλο” που θα μπορούσε να βλάψει πολιτικά».

Από το βιβλίο “Η Εύα Γεωργίου Παπανδρέου αποκαλύπτει” 
του Δήμου Μπότσαρη / Εκδόσεις Ισοκράτης / 1988

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Απο το ταμείο της Federal Reserve στις ΗΠΑ λείπουν εννέα τρισεκατομμύρια δολάρια!

Η παγκόσμια οικονομική κρίση οδήγησε στην έκρηξη του παγκόσμιου δημόσιου χρέους. Τα μεγέθη είναι απολύτως αποκαλυπτικά.



Πριν από την κρίση, κατά τη δεκαετία 1997-2007, η παγκόσμια οικονομία επεκτάθηκε μέσω της έκρηξης του ιδιωτικού δανεισμού.
Το δημόσιο χρέος έμεινε τότε σταθερό, γύρω στο 60% του παγκόσμιου ΑΕΠ, δηλαδή το 2007 ήταν 28 τρισ.
Η έκρηξη του δημόσιου χρέους έθεσε επιτακτικά ένα μείζον θέμα: Πώς να χρηματοδοτηθεί η εκρηκτική άνοδος της ζήτησης δανεισμού από τα κράτη. Οι τρόποι είναι δύο. Έκδοση νέου χρήματος και δανεισμός από τις ιδιωτικές διεθνείς αγορές. Το πρώτο, το έκαναν κατά κόρον μόνο οι ΗΠΑ. Το
δεύτερο, το έκαναν όλοι.
Τελικά, γύρω από το δημόσιο χρέος, θα κλιμακωθούν όλες οι συγκρούσεις, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές στα επόμενα χρόνια.  
Ηδη η Αμερικη εως το τελος του Σεπτεμβριου πρεπει να εξυπηρετησει το εσωτερικο της χρεος και αυτο στεκει αδυνατον!                
 Οπως εγραφε το "Βημα" στις 28/08/2013, το δημόσιο χρέος θα φτάσει στο μέγιστο επιτρεπτό όριό του στα «μέσα Οκτωβρίου» και το Κογκρέσο θα πρέπει να αυξήσει το πλαφόν πριν από αυτήν την ημερομηνία για να αποφευχθεί μια στάση πληρωμών, όπως ανέφερε και ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τζακ Λιου.

«Αυτήν την ημερομηνία, οι ΗΠΑ θα έχουν αγγίξει το όριο των νόμιμων δυνατοτήτων τους δανεισμού και το υπουργείο Οικονομικών θα πρέπει να χρηματοδοτήσει την κυβέρνηση με την μόνη ρευστότητα που θα διαθέτει», αναφέρει ο Τζακ Λιου σε επιστολή του προς τους αξιωματούχους του Κογκρέσου.
Ο κ. Λιου διευκρινίζει στην επιστολή του ότι το υπουργείο Οικονομικών θα διαθέτει τότε «μόνον» 50 δισεκατομμύρια δολάρια.
Οι Ρεπουμπλικάνοι, οι οποίοι διαθέτουν την πλειοψηφία στην Βουλή των Αντιπροσώπων, αρνούνται μέχρι σήμερα να αυξήσουν το όριο του χρέους.
«Το Κογκρέσο πρέπει να δράσει το ταχύτερο δυνατό για να αντιμετωπιστούν αυτές οι ευθύνες απέναντι στο έθνος και για να καταστείλει την απειλή μιας στάσης πληρωμών», πρόσθεσε ο κ. Λιου.
Τι ακριβώς συμβαίνει στην Αμερική;        
Πολυ απλά, απο το ταμειο της Federal Reserve λείπει ενα ποσό των εννέα τρισεκατομμυρίων δολαρίων ($ 9.000.000.000.000), πράγμα που σημαινει οτι έχουν κλαπεί περίπου $ 28.125 από τον τραπεζικό λογαριασμό του καθε Αμερικανού πολίτη!
Οπως θα δείτε στο βίντεο που ακολουθεί,ο εκπροσωπος της Βουλής των Αντιπροσώπων, κ.Alan Grayson, ρωτάει την Γενική Επιθεωρήτρια της FED κα. Elizabeth Coleman, για το που πήγαν τα χρήματα αυτά και εκείνη δηλώνει πως δεν έχει ιδέα καθώς δεν έχουν καμία δικαιοδοσία να διερευνήσουν την FED! 
Όπως αντιλαμβάνεστε δημιουργούνται πολλά και εύλογα ερωτήματα.
Το τι πρόκειται να ακολουθήσει δεν θέλουμε ούτε να το φανταστούμε...

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΗ


ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ
Ελλησπόντου 12 Βύρωνας

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΗ
Ασθενής που πάσχει από ηπατίτιδα Β και είναι ανασφάλιστος έχει άμεση ανάγκη από το φάρμακοVIREADΣας παρακαλούμε αναμεταδώστε αυτό το μήνυμα. Όσοι θα ήθελαν να προσφέρουν το φάρμακο μπορούν να επικοινωνήσουν με τα τηλέφωνα και τις διευθύνσεις που παρατίθενται παραπάνω. Ευχαριστούμε πολύ.
ΚΙΦΒ
Βύρωνας 9.9.2013
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ
Ελλησπόντου 12 Βύρωνας

Καταγγελία

Με ευθύνη της κυβέρνησης και του υπουργείου Υγείας, το ειδικό όσο και πανάκριβο φάρμακο Γ-ΣΦΑΙΡΙΝΗ (στοιχίζει γύρω στα 1300 ευρώ!) έχει εξαφανισθεί από τα φαρμακεία των κρατικών νοσοκομείων, με αποτέλεσμα να υπάρχει σχετική αδυναμία χορήγησής του και η υγεία πολλών ασθενών να τίθεται σε σοβαρό κίνδυνο. Το φάρμακο αυτό, όπως και ορισμένα αντικαρκινικά και άλλα φάρμακα,ειδικής θεραπευτικής αξίας, δεν πωλείται στα ιδιωτικά φαρμακεία, χορηγείται αποκλειστικά από τα φαρμακεία τωνκρατικών νοσοκομείων, υπάγεται στο νόμο 3816/10 και χορηγείται δωρεάν σε όλους τους ασφαλισμένους. Το Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο Βύρωνα από την Παρασκευή 17Μάη, δέχτηκε έκκληση από ασθενή που νοσηλεύεται στο Σισμανόγλειο να βρει το φάρμακο καθώς το νοσοκομείο δήλωσε ότι δεν το έχει.

Εκτός από την περίπτωση του αναφερόμενου φαρμάκου το Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο Βύρωνα δέχεται συνεχώςσωρεία καταγγελιών για  τρομακτικές ελλείψεις φαρμάκων,που σημειώνονται σε όλα τα φαρμακεία των κρατικών νοσοκομείων και αφορούν όχι μόνο την περίπτωση των σπάνιων φαρμάκων αλλά και συνήθη φάρμακα ευρείας χρήσης. Γέροντες, ανάπηροι, άρρωστοι, άνθρωποιανήμποροι και με ποικίλα προβλήματα κίνησης, οι οποίοιέχουν βιβλιάρια Πρόνοιας,  εξαναγκάζονται να ξεθεώνονται στις γύρες, από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, να υποβάλλονται σε έξοδα μετακίνησης και τελικά ναβρίσκονται με άδεια χέρια καταφεύγοντας τελικά στηνόποια συνδρομή των κοινωνικών φαρμακείων επειδή τοΕΣΥ δεν διαθέτει τα απαραίτητα κονδύλια και αδυνατεί να ικανοποιήσει τις βασικές φαρμακευτικές ανάγκες των ελλήνων πολιτών.

Εκτός από αυτό, δεχόμαστε καταγγελίες πολιτών ότι σεορισμένες περιπτώσεις εμφανίζονται φαινόμενα κανιβαλισμού και ότι διοικήσεις κρατικών νοσοκομείωναρνούνται να χορηγήσουν σε ΑΝΕΡΓΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΡΟΥΣ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ ασθενείς με καρκίνο ή άλλες σοβαρές παθήσεις, φάρμακα για την θεραπεία τους, επειδή αυτά έχουν υψηλό κόστος και τους ασκούνται από τις διοικήσειςισχυρές πιέσεις για να αγοράσουν τα φάρμακα ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΑΝΕΡΡΓΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΡΟΙ ή να τα βρούνε μέσω συγγενών τους ή άλλους τρόπους !....

Θέτουμε αυτές τις απαράδεκτες καταστάσεις υπόψη των πολιτικών κομμάτων των βουλευτών και των συνδικαλιστικών οργάνων των εργαζομένων στην Υγεία και τους καλούμε να παρέμβουν για να τερματισθεί αυτό το καθεστώς, που θέτει σε αυξημένους κινδύνους την υγεία και την ζωή χιλιάδων συμπολιτών μας.

Δ. Σουλιώτης, Υπεύθυνος ΚΙΦΒ
         



Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Διαλύεται η Τράπεζα διατήρησης της ελληνικής βιοποικιλότητας με νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

Απίστευτο! Διαλύουν την τράπεζα διατήρησης της ελληνικής βιοποικιλότητας! 
"Doomsday Seed Vault" in the Arctic 
Τα αγροτικά ιδρύματα που υπάγονται στο Εθνικό Ιδρυμα Αγροτικής Έρευνας (ΕΘΙΑΓΕ) βάσει του «σχεδίου» του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων συγχωνεύονται-διαλύονται και 30 χρόνια κόπων τινάζονται στον αέρα, όπως τονίζουν η ΒΙΟΖΩκαι το ΗΛΕΣΙΟΝ.
Αποστολή της Τράπεζας Γενετικού Υλικού (Τ.Γ.Υ.) ήταν η προστασία και διάσωση των φυτών της ελληνικής βιοποικιλότητας. Από το 1981 έως σήμερα συγκέντρωσε και διατηρεί 14.500 πολύτιμους σπόρους άγριων και καλλιεργούμενων συγγενών φυτών.
Στην Ελλάδα, ως τράπεζες γενετικού υλικού φυτών λειτουργούν συλλογές σπόρων σε κάθε Γεωπονική Πανεπιστημιακή Σχολή, καθώς κι οι τράπεζες σπόρων του Μεσογειακού Αγρονομικού Ινστιτούτου Χανίων, του Ινστιτούτου «Αρχιπέλαγος», του Δικτύου για τη Βιοποικιλότητα και την Οικολογία στη Γεωργία «Αιγίλοπας» και της ΜΚΟ «Πελίτι».
Η πρώτη και μεγαλύτερη στην Ελλάδα τράπεζα είναι αυτή του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Έρευνας (ΕΘΙΑΓΕ), στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, στα ταμεία της οποίας είναι «κατατεθειμένα» 14.500 διαφορετικά είδη σπόρων.
Οι τράπεζες γενετικού υλικού έχουν στόχο τη ...
διατήρηση και προστασία καλλιεργούμενων ή άγριων φυτών μακριά από το φυσικό τους περιβάλλον. Οι σπόροι που φυλάσσονται στις ειδικές συνθήκες των τραπεζών αυτών μπορούν να παραμείνουν ζωντανοί και για περισσότερα από 100 χρόνια σε ορισμένες περιπτώσεις. Λίγα γραμμάρια σπόρων μπορούν να δώσουν χιλιάδες φυτά, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την έρευνα, κυρίως όμως για την αποκατάσταση, ή εμπλουτισμό των πληθυσμών τους στη φύση ύστερα από κάποια καταστροφή, πυρκαγιές, κατολισθήσεις, πλημμύρες κ.τ.λ.
Η σπουδαιότητα αυτού του είδους των τραπεζών, διαπιστώθηκε όταν αποτεφρώθηκε μεγάλο τμήμα του φοινικοδάσους Πρέβεληστην Κρήτη, για την αναγέννηση του οποίου σχεδιάζεται «ανάληψη» σπόρων από το ταμείο της τράπεζας του Μεσογειακού Αγρονομικού Ινστιτούτου Χανίων.
Οι τοπικές ποικιλίες των καλλιεργούμενων ειδών είναι δημιούργημα της επιλογής των αγροτών και της προσαρμογής τους στο περιβάλλον όπου καλλιεργούνται. Ορισμένες από αυτές, που είναι και αρκετά εμπορεύσιμες, είναι τα ρόδια Ερμιόνης, η κορινθιακή σταφίδα, τα φασόλια Πρεσπών, το τοματάκι Σαντορίνης, ο ξινόμαυρος οίνος της Νάουσας, οι επιτραπέζιες ελιές Χαλκιδικής κ.τ.λ.
Παγκόσμια τράπεζα σπόρων
Global Seed Vault, Spitsbergen, Norway
Η είσοδος
Η παγκόσμια τράπεζα σπόρων είναι ένα «ασφαλές θησαυροφυλάκιο σπόρων» που βρίσκεται στο νησί Spitsbergen του νορβηγικού αρχιπελάγους Svalbard και είναι σε απόσταση 1.120 χιλιομέτρων από το Βόρειο Πόλο. Ξεκίνησε να λειτουργεί το 2008 και στόχος της είναι να συμβάλει στη συντήρηση της βιοποικιλότητας του πλανήτη και να συγκεντρωθούν εκεί σπόροι από κάθε γνωστό είδος φυτού της γης.
Η παγκόσμια τράπεζα σπόρων (Svalbard Global Seed Vault) χτίστηκε σε ένα παλιό ορυχείο, στο εσωτερικό του οποίου υπάρχουν κρυμμένα αποθέματα σπόρων απ’ όλη τη διατροφική αλυσίδα. Το υψόμετρο που βρίσκεται δεν επιλέχθηκε τυχαία αφού έτσι μπορεί να αποφευχθεί το πρόβλημα ενδεχόμενης αύξησης της στάθμης της θάλασσας και είναι πολύ βαθιά στη γη ώστε να προστατεύεται ακόμη και από πυρηνική έκρηξη και ακόμα από σύγκρουση μετεωρίτη. Την κατασκευή του «θησαυροφυλακίου» χρηματοδότησαν οι ΗΠΑ και η Νορβηγία.



Svalbard Global Seed Vault http://en.wikipedia.org/wiki/Svalbard...

Welcome to the Seed Portal of the Svalbard Global Seed Vault http://www.nordgen.org/sgsv/

http://www.croptrust.org/main/

Global Crop Diversity Trust and Svalbard Global Seed Vault - Frequently Asked Questions http://www.croptrust.org/documents/we...

Svalbard Global Seed Vault in the Arctic Opens Doors for 100 Million Seeds from 100 Countries http://www.solutions-site.org/artman/...

Svalbard Global Seed Vault: Norway praised for the seed vault http://www.regjeringen.no/en/dep/lmd/...

Doomsday Vault Protects World's Seeds on "60 Minutes" http://www.youtube.com/watch?v=lXW_vz...

Mari Boine Sings Elle from the Kautokeino Rebellion Film at the Opening of the Seed Vault in Svalbard - Videohttp://www.storyculture.com/blog/sami/

"Doomsday Seed Vault" in the Arctic http://www.redicecreations.com/articl...

In photos: 'Norway Seed Vault Inaugurated' http://www.monstersandcritics.com/sci...

Politiker avslører kynisk maktelite i Norge http://www.nyhetsspeilet.no/2009/01/p... (Translate to english on site.)

Farmers Deposit Seeds in Arctic Doomsday Vault, Patrolled by Polar Bears http://www.sott.net/articles/show/224...

Related ArticlesThe Svalbard Global Seed Vault Atop the World 
Third World crops get $37.5 mln gene storage bank 
'Doomsday' vault design unveiled 
'Doomsday vault' to house world's seeds 
The Horrifying American Roots of Nazi Eugenics 
The Ubermensch, the Superman and the Posthuman - Technofascism? 
Kissinger, Eugenics And Depopulation 
'Greens' movement may have darker agenda 
Pioneer DuPont 
Rockefeller Foundation 
Bill & Melinda Gates Foundation 
International Rice Research Institute 
Syngenta 
Syngenta (Wikipedia) 
Monsanto 
Monsanto's Government Ties 
Monsanto Buys ‘Terminator’ Seeds Company 
The Unethical Biopharming of America 
GM food must be allowed into Europe, WTO rules 
Scientists suspect health threat from GM corn  
==========================

Η τήξη των δομικών στοιχείων του καπιταλισμού έχει ήδη αρχίσει. Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται


Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013



ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ή ΑΤΑΞΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;[1]

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

1.      Ο καπιταλισμός σε μακροχρόνια γενικευμένη κρίση παρακμής

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παρατεταμένης παγκόσμιας παρακμιακής κρίσης της καπιταλιστικής οικονομίας, της μεγάλης κρίσης, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με την φύση του πραγματικού υπαρκτού καπιταλισμού, ο οποίος αδυνατεί να δώσει λύσεις στα ζωτικά προβλήματα της ανθρωπότητας. Και βεβαίως δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη ανικανότητα των ανθρώπων ή με την ‘ατελή’ ανθρώπινη φύση, όπως επιχειρούν να μας πείσουν τα διάφορα σκοταδιστικά ιερατεία και μερικοί καλοπληρωμένοι παραμυθάδες των ΜΜΕ και του εκπαιδευτικού συστήματος, γιατί από τον Αριστοτέλη και δώθε η ανθρωπότητα γνωρίζει, ότι δεν υπάρχει μια μοναδική ανθρώπινη φύση δεδομένη, σταθερή-αναλλοίωτη και ανεξάρτητη από τις εκάστοτε κυρίαρχες αξίες του εκάστοτε κυρίαρχου συστήματος εξουσίας, με λίγα λόγια δεν υπάρχει υπεριστορική ανθρώπινη φύση.
Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παγκόσμιας διατροφικής κρίσης, της μεγάλης πείνας, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με τον πραγματικό υπαρκτό καπιταλισμό. ...
Και δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη έλλειψη πόρων και την ‘κατά φαντασίαν’ αδυναμία της γήινης βιόσφαιρας να εξασφαλίσει τροφή και αγαθά ευημερίας για όλους τους κατοίκους του πλανήτη, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι νεοκλασικοί θεωρητικοί της «σπανιότητας των αγαθών» και οι πολεμοκάπηλοι γύπες του νεομαλθουσιανισμού. Η πείνα στον πλανήτη δεν είναι θέμα πόρων, ούτε συνέπεια ενός υποτιθέμενου ‘υπερπληθυσμού’, γιατί ο πλανήτης Γη, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο ΟΗΕ, μπορεί, σε συνθήκες μιας άλλης διαχείρισης των πόρων του, να θρέψει υπερπολλαπλάσιο πληθυσμό από το σημερινό[2]. Συνεπώς η πείνα είναι το αποτέλεσμα του τρόπου της ιδιωτικοκερδοσκοπικά σχεδιασμένης και ελεγχόμενης παραγωγής και της βίαιης ανισοκατανομής του παραγόμενου πλούτου για τη μετατροπή του κοινωνικού πλεονάσματος σε ιδιωτικό κέρδος. Με άλλα λόγια, η πείνα, είναι θέμα οικονομικοκοινωνικοπολιτικού συστήματος, είναι δηλαδή, θέμα πολιτικής, της πολιτικής του κεφαλαίου που παράγει συνειδητά και προγραμματισμένα πείνα[3], για τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του, μέσω της μείωσης της αμοιβής της εργασίας και της τεχνητής χειραγώγησης των τιμών καταναλωτή.
Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας τεράστιας θανάσιμης οικολογικής κρίσης, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει με τον υπαρκτό πραγματικό καπιταλισμό, που στο βωμό του κέρδους διασπά την ζωτικής σημασίας ενότητα κοινωνίας και Φύσης με αποτέλεσμα την σταδιακή καταστροφή των όρων ζωής πάνω στον πλανήτη Γη. Και φυσικά δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη έλλειψη περιβαλλοντικής συνείδησης των δισεκατομμυρίων ανθρώπων, το οικολογικό αποτύπωμα των οποίων είναι κοντά στο μηδέν, αλλά με τον σπάταλο, καταστροφικό και ρυπογόνο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.
Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παγκόσμιας καταστροφικής ενεργειακής κρίσης, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με τον πραγματικό υπαρκτό καπιταλισμό, η ύπαρξη του οποίου στηρίζεται αποκλειστικά στο συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα με βάση τα ορυκτά καύσιμα. Και δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη έλλειψη επαρκών εναλλακτικών πηγών ενέργειας, ή με την αδυναμία τάχα της επιστήμης και της τεχνολογίας να εξασφαλίσουν άφθονη, δωρεάν και καθαρή ενέργεια, στη βάση του υδρογόνου[4], εξασφαλίζοντας απόλυτη ενεργειακή ανεξαρτησία σε οικογενειακό, συλλογικό, τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο για όλους τους κατοίκους του πλανήτη[5].
Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας καθολικής συστημικής πολιτισμικής και ηθικής κατάπτωσης και λειτουργικής κρίσης των θεμελιακών αξιών του καπιταλισμού, της ελευθερίας, της ισότητας, αδελφότητας, της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, τις οποίες αφού τις διαμόρφωσε στα μέτρα του, τις μετάτρεψε σε δεκανίκια της εξουσίας του, τις απαξίωσε κυριολεκτικά και στο τέλος, στη λογική και στα συμφέροντα της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, τις οδήγησε σε μια απαξιωτική διαδικασία αποσύνθεσης. Έτσι στη θέση της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας των ανθρώπων έβαλε την καπιταλιστική ελευθερία, δηλαδή τη δικτατορία του κεφαλαίου, η οποία οδήγησε στην ακραία ανισότητα δικαιωμάτων, ευκαιριών και πλούτου, με τελικό αποτέλεσμα την εχθρότητα όλων εναντίον όλων και τη μετατροπή της κοινωνίας σε μια ανθρώπινη ζούγκλα, όπου ο θάνατος των αδυνάτων είναι ζωή για τους ισχυρούς εξουσιαστές. Στη θέση των ανοιχτών στις εξελικτικές προκλήσεις, δυναμικών, δοκιμασμένων και ανθεκτικών στο χρόνο αυτόχθονων πολιτισμών, η αποικιοκρατία επέβαλλε με τους ιεραπόστολους και τις ξιφολόγχες τη θρησκεία της μητρόπολης[6] και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός επέβαλε, με τη βία του δολαρίου, του ΝΑΤΟ και του Χόλυγουντ το american way of live και την υποκουλτούρα των πολιτιστικών σκουπιδιών που διαμορφώνει υποτακτικούς καταναλωτές.
Με την ίδια λογική των ταξικών συμφερόντων του το κεφάλαιο στη θέση του πατριωτισμού έβαλε τον ‘κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου’, στη θέση των επιμέρους προκαπιταλιστικών εθνικών-εθνικιστικών θρησκειών έβαλε τη δική του, την μοναδική θρησκεία του κέρδους και στη θέση της οικογένειας έβαλε τη βίαιη ‘εταιρική ταύτιση’ των τρομοκρατημένων εργαζομένων και το κοινωνικό περιθώριο της κατάθλιψης των υποαπασχολούμενων, των ανέργων και των εκατομμυρίων αστέγων.
Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής πολεμικής υστερίας που διασπά με την πολιτική του ‘διαίρει και βασίλευε’ ισοπεδώνει τοπικές-εθνικές οικονομίες και καταστρέφει κοινωνίες και πολιτισμούς για μια βίαιη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με τον πραγματικό υπαρκτό καπιταλισμό που παρακμάζει. Και δεν έχει να κάνει με την έλλειψη κοινωνικής συνείδησης και κοινωνικού οράματος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, γιατί ολόκληρη η ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας είναι ασφυκτικά γεμάτη με τους αγώνες και τις θυσίες των εργαζόμενων κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά για την κοινωνική ισότητα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία, δημοκρατία, ευημερία, ειρήνη, ευτυχία.
Είμαστε μάρτυρες και θύματα του οικονομικού συστήματος του κεφαλαίου ο συγκρουσιακός χαρακτήρας του οποίου έφερε πολύ πιο γρήγορα, σε σχέση με προηγούμενα οικονομικά συστήματα, την ίδια την παρακμή του, την οποία ο σκληρός πυρήνας του προσπαθεί να ανακόψει με τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Στόχος αυτής της προσπάθειας είναι η υπαγωγή όλων των επιμέρους γεωγραφικών και κλαδικών καπιταλιστικών ομίλων σε ένα ενιαίο κέντρο, για τρεις κυρίως λόγους:
1.     για την ενιαία και αποτελεσματικότερη εκμετάλλευση-αντιμετώπιση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού τόσο σε τοπικό-εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο,
2.     για τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, για τη μεγαλύτερη και γρηγορότερη συγκεντροποίηση του κοινωνικού πλούτου και κατά συνέπεια
3.     για τη σταθεροποίηση και τη διαιώνιση της απόλυτης εξουσίας του πάνω στις επιμέρους κοινωνίες και στην ανθρωπότητα συνολικά.
4.     Κατάληξη αυτής της σχιζοφρενικής επιλογής των εκφραστών του κεφαλαίου είναι το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να ελέγχει την παραγωγή και ροή του παγκόσμιου πλούτου με τέτοιο τρόπο, ώστε το 99% του πληθυσμού να φυτοζωεί σε συνθήκεςκινεζοποίησης της εργασίας[7], που σημαίνει ένταση της επισφαλούς και κακοαμειβόμενης υπεραπασχόλησης, γενίκευση της μερικής ανασφάλιστης και ελάχιστα αμειβόμενης υποαπασχόλησης, ανοχή της ‘μαύρης’ απάνθρωπης εργασίας των οικονομικών μεταναστών, έκρηξη της ανεργίας, και παροξυσμό της ανελευθερίας και της εργοδοτικής και της κρατικής τρομοκρατίας. Αυτή η επιλογή είναι καταδικασμένη να αποτύχει για τρεις κυρίως λόγους:
·       γιατί η πολιτική της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και της κινεζοποίησης της εργασίας δεν είναι το φάρμακο, αλλά είναι η ίδια η εγγενής ασθένεια του καπιταλισμού.
·       γιατί αντιφάσκει με την ίδια τη φύση του κεφαλαίου, το οποίο αποπειράται να επιζήσει καταργώντας τον κλασικό εαυτό του, επιδιώκοντας να καταργήσει βίαια τον ανταγωνισμό τόσο μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, όσο και μεταξύ κεφαλαίου και κεφαλαίου, πράγμα που έχει ξανασυμβεί με τη μορφή του φασισμού, του εθνικοσοσιαλισμού και του κρατικού καπιταλισμού, που τελικά θάφτηκαν κάτω από τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις τους, αλλά και την αντίσταση των λαών, ως επικίνδυνες πολιτισμικές παρεκκλίσεις,
·       γιατί η υπόθεση υπέρβασης του καπιταλισμού δηλαδή της οικονομικής-κοινωνικής ανισότητας, ιστορικά, οντολογικά και δεοντολογικά δεν ανήκει στο ίδιο το κεφάλαιο αλλά στα θύματά του, στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και μάλιστα με αντικαπιταλιστική αμεσοδημοκρατική μορφή και περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα-αταξικότητα.

2. Ο αμερικανισμός και η μεγάλη σκακιέρα

Υπ’ αυτή την έννοια μπορούμε να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε όλα όσα συμβαίνουν στη ‘μεγάλη σκακιέρα’ και ιδιαίτερα όσα συμβαίνουν στην εποχή μας, όσα σχεδιασμένα και ‘εν θερμώ’ διαδραματίζονται στην εγγύς αλλά και στην ευρύτερη περιοχή μας, (Μεσόγειος, Νότια Ευρώπη, Βαλκάνια, Βόρεια Αφρική, Μέση Ανατολή κ.λπ.) η οποία αποτελεί και την κεντρική ενεργειακή τράπεζα του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός κινδυνεύει, χωρίς τον έλεγχο της Ευρασίας, όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται ο αμερικανισμός[8] που σπεύδει να τον σώσει υπό την Ηγεμονία του και με κύρια ανεπίσημα εργαλεία τις μυστικές υπηρεσίες του, τις πολυποίκιλες ΜΚΟ τύπουΤριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission)[9], τις μυστικές λέσχες, τις μυστικιστικές ‘εταιρείες’, τις χίλιες και πλέον αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στον πλανήτη και την επίσημη συνεπικούρηση οργανισμών όπως ο ΟΗΕ, ο ΠΟΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΝΑΤΟ[10].
Ο Ζπίγκνιου Μπρεσζίνσκι, ο φερόμενος ως εμπνευστής και πρώτος Γραμματέας-Διευθυντής της Τριμερούς Επιτροπής[11](ΕΠΑ, Ευρώπη και Ιαπωνία), για λογαριασμό των κολοσσιαίων οικονομικών ομίλων που ελέγχουν το παγκόσμιο ενεργειακό μονοπώλιο, το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, τους σημαντικότερους πόρους του πλανήτη και το παντοδύναμο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα των ΕΠΑ, γράφει αναφορικά με τον κεντρικό στόχο της εξωτερικής πολιτικής των ΕΠΑ για την εξασφάλιση της παγκόσμιας ηγεμονίας, ότι, «η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου και συνεπώς εκείνος που ελέγχει την Ευρασία ελέγχει και τον κόσμο ολόκληρο»[12],προφανώς επειδή ελέγχει τις πηγές ενέργειας.
Το μεγάλο ενεργειακό πρόβλημα του καπιταλισμού, ιδιαίτερα μετά τη δυναμική βιομηχανική εμφάνιση στο προσκήνιο του κινέζικου καπιταλισμού, γίνεται απειλητικό εξαιτίας της γρήγορης εξάντλησης των κοιτασμάτων πετρελαίου και της ραγδαίας αύξησης της τιμής των ορυκτών καυσίμων. Η επιβεβαίωση της ύπαρξης κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Μεσόγειο, στο Αιγαίο και στο Ιόνιο αντιμετωπίζεται σαν μια ζωτική ενεργειακή ανάσα για το σκληρό πυρήνα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, που συμπεριφέρεται ακόμα ως αμερικανισμός, στα σχέδια του οποίου η Ευρασία[13], με την έννοια της παγκόσμιας ενεργειακής τράπεζας, επεκτείνεται και ως ‘πόλεμος των αγωγών’, δυτικά, μέχρι το στρατηγικής σημασίας μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας και της Ευρώπης, για να συμπεριλάβει τα καινούργια κοιτάσματα και να θέσει την ευρύτερη περιοχή υπό τον έλεγχο του, αποτρέποντας μια παραπέρα ενεργειακή εξάρτηση της Ε. Ε. από τη Ρωσία, που θα διεύρυνε τη μεταξύ τους οικονομική συνεργασία και θα εμπόδιζε την αμερικάνικη παγκόσμια ηγεμονία.
Όπως είναι φυσικό σε συνθήκες ανταγωνισμού, όπου ‘ο θάνατός η ζωή μου’, δηλαδή σε συνθήκες καπιταλισμού, αυτές οι εξελίξεις θέτουν σε κίνηση τους μηχανισμούς των σφαιρών επιρροής και σύγκρουσης των μεγάλων δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή και αναδιατάσσουν βίαια το σύστημα δορυφοροποίησης των χωρών της Ευρασίας και ιδιαίτερα της Μεσογείου, είτε με προληπτικούς και εμφύλιους πολέμους, είτε με τη μέθοδο καταχρηστικού δανεισμού (odious debt), μέχρι να εξασφαλίσουν ‘πρόθυμους’ για τη λαϊκή νομιμοποίηση της Νέας Τάξης Πραγμάτων στην περιοχή.
Εμείς οι Έλληνες θα πρέπει να κατανοήσουμε άμεσα την κρισιμότητα της θέσης της Ελλάδας, ως το σταυροδρόμι Ανατολής-Δύσης και Βορά-Νότου και ως προνομιακό κοίτασμα πετρελαίου και φυσικού αερίου, η οποία σ’ αυτή τη διεύρυνση της Ευρασίας αποτελεί το ‘μήλο της έριδας’, για το φάγωμα του οποίου γίνονται όλα όσα είναι κατανοητά ως απειλές έξωσης, ή μονομερούς αποχώρησης από την Ευρωζώνη, ή ως επιθυμία παραμονής σε αυτήν με αντάλλαγμα τις ‘δόσεις’ για τα αλλεπάλληλα παραλυτικά «μνημόνια». Οι επίδοξοι πετρελαιοιοκοπεδοφάγοι φαίνεται να είναι προετοιμασμένοι να προχωρήσουν στην απόλυτη εξάρτηση της χώρας, ακόμα κι’ αν χρειαστεί να ‘κουρέψουν’ κι’ άλλο την εθνική μας ανεξαρτησία και την εδαφική μας ακεραιότητα, για να μοιραστούν τα ιμάτια της Ελλάδας, να γονατίσουν και να υποτάξουν ακόμα περισσότερο το λαϊκό κίνημα στα σχέδια νομιμοποίησης της Νέας Τάξης Πραγμάτων στην περιοχή μας με τη βοήθεια προφανώς των δήθεν ‘πατριωτών’, ‘μεταρυθμιστών’, σοσιαλδημοκρατών ‘σοσιαλιστών’ ‘αριστερών’, ‘αντιμνημονιακών’, αλλά όχι αντισυστημικών συνεργατών τους.

3. Τα λαϊκά κινήματα σε αντικαπιταλιστική, αμεσοδημοκρατική τροχιά

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού της περιοχής αντιλαμβάνονται το παιγνίδι των ηγεμονικών δυνάμεων και ιδιαίτερα των ΕΠΑ να θέσουν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους το φυσικό πλούτο και τις οικονομίες των χωρών της περιοχής. Αντιδρούν αυθόρμητα και συνήθως ανοργάνωτα κατά των εξαρτημένων, συντηρητικών και αυταρχικών κυβερνήσεών τους, απαιτώντας και διεκδικώντας αγωνιστικά τη διατήρηση και την ενίσχυση του εθνικού ελέγχου σε μια δημοκρατικότερη μορφή και μια δικαιότερη κατανομή του εθνικού τους πλούτου, όπως συνέβη ή συμβαίνει ακόμα στις αραβικές χώρες της Μεσογείου.
Στην πορεία αυτών των γνήσιων λαϊκών αγώνων εμφανίζονται ‘σύμμαχοι’, ομοϊδεάτες και ομόθρησκοι, οργανωμένα κόμματα και πολιτικές ομάδες της αντιπολίτευσης καθώς επίσης ‘εγγυητές καραβανάδες’ και συντεταγμένες νεότευκτες, (στα εργαστήρια των διάφορων Χάρβαρντ), ‘αντισυστημικές πρωτοπορίες’ που τελικά οδηγούν τις λαϊκές δυνάμεις σε ‘πορτοκαλί επαναστάσεις’ και σε‘αφρικανικές, ή αραβικές Ανοίξεις’ που καταλήγουν σε επιθυμητές στον ηγεμόνα ανατροπές, ή σε καταστροφικούς εμφύλιους πολέμους και ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές παρεμβάσεις καθυπόταξης, της μιας μετά την άλλη των χωρών της περιοχής, στα σχέδια του σκληρού πυρήνα του κεφαλαίου, με μόνιμους ‘από μηχανής θεούς’ τους Αμερικάνους, το Συμβούλιο Ασφαλείας τον ΟΕΕ, το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ.
Στις χώρες της ευρωπαϊκής Μεσογείου οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, σ’ ένα βαθμό και το παγκόσμιο κίνημα των καταλήψεων (Occupy Movement), δεν αρκέστηκαν στη διεκδίκηση μιας καλύτερης μορφής καπιταλισμού, αλλά την υπέρβαση του καπιταλισμού συνολικά και την αντικατάστασή του από ένα σύστημα πραγματικής, αληθινής, άμεσης δημοκρατίας και αταξικής κοινωνίας. Το σύστημα, και σ’ αυτό ανήκουν και όσες πολιτικές δογματικές σέκτες του προσφέρουν αριστερή νομιμοποίηση, αντιμετώπισε αυτό το ‘ξαφνικό’ κίνημα:
·       σαν ‘μόδα που θα περάσει’, ή
·       σαν δικό τους δημιούργημα και προφανώς σαν ιδιοκτησία τους, ή
·       σαν ευκαιρία που έπρεπε να την ‘εκμεταλλευτούν’ για να γίνουν από αντιπολίτευση κυβέρνηση του κεφαλαίου, ή
·       σαν απειλή που πρέπει με κάθε πρόσφορο θεμιτό ή αθέμιτο μέσο, τέχνασμα ή ακόμα και με υποκατάστατα να την παροπλίσουν ή να την αποπροσανατολίσουν, τελικά να τη διαλύσουν και σε κάποιο βαθμό φαίνεται να τα κατάφεραν.
Αυτή βέβαια είναι η μία πλευρά της πραγματικότητας, γιατί η άλλη πλευρά είναι το γεγονός πως αυτά τα παθήματα των πολιτικά αυτενεργών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού γίνονται σταδιακά, αργά αλλά σταθερά, μαθήματα αυτονομίας πολιτικής σκέψης, οργάνωσης και δράσης που θα καθοδηγήσουν τους επόμενους αγώνες τους μέχρι την οριστική νίκη. Γίνονται ταυτόχρονα ο σπόρος ενός καινούργιου συστήματος κοινωνικών αξιών, όπως η ισότητα, η κοινοκτημοσύνη, η συνεργασία, η συντροφικότητα, η αμοιβαιότητα, η άμιλλα, η ενότητα, η αλληλεγγύη σε διαπροσωπική, συλλογική, εθνική και διεθνή κλίμακα, ο αυτοσεβασμός, ο σεβασμός της διαφορετικότητας, η φιλομάθεια, ο θετικός ουμανισμός, η πολυπολιτισμικότητα. Αλλά και ο σεβασμός στη Φύση, η απαίτηση για ελευθερία ως αυτοδιάθεση, αυτοδιαχείριση και αυτοπροσδιορισμός των ατόμων και των τοπικών κοινωνιών με την έννοια της παγκοσμιοτοπικότητας (glocality) και όχι του στείρου τοπικισμού. Αλλά και πολλών άλλων καινούργιων αξιών, που όλες μαζί συνθέτουν μια σύγχρονη κοσμοαντίληψη, για νέου τύπου συλλογικότητες, που αλλάζουν την έννοια του πλούτου και τον αντιλαμβάνονται σε βαθμούς ελευθερίας, ανθρωπιάς και ευτυχίας και όχι σε ράβδους χρυσού, σε δόσεις κοκαΐνης και σε μέγεθος εξουσίας. Και τελικά καταλήγουν σε έναν καινούργιο τρόπο κοινωνικής συμβίωσης του Εμείς, του ‘πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος’, του ‘μέτρον άριστον’, του χρήσιμου και του απόλυτα αναγκαίου, του περισσότερου ελεύθερου χρόνου για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, μακριά από την νοσηρή, εξουσιαστική και εξαρτησιογόνα εμπορευματοποίηση των ανθρώπινων σχέσεων και τον υποβαλλόμενο και επιβαλλόμενο μιμητικό καταναλωτισμό.
Η αποχώρηση του κινήματος της άμεσης δημοκρατίας από τις πλατείες ανακούφισε όλους αυτούς τους παρδαλούς Ηρακλείς του συστήματος, γιατί αδυνατούν να αντιληφθούν πως αυτή ήταν η σπορά, την οποία ακολουθούν οι υποδόριες διεργασίες που συντελούνται σε επίπεδο ατόμων, συλλογικοτήτων και κοινωνίας, στα πλαίσια των οποίων ωριμάζει ένα ρωμαλέο παλιρροιακό κύμα άμεσης δημοκρατίας, που αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσει και θα σαρώσει στο πέρασμά του όλα τα εμπόδια για μια κοινωνία της ισότητας και της αταξικότητας.
Ο παρακμασμένος και ανίκανος, πια, να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες της κοινωνίας-ανθρωπότητας και στην απληστία για πλουτισμό των εξουσιαστικών στρωμάτων και τάξεων, καπιταλισμός, αμύνεται με μεγαλύτερες δόσεις παραπλάνησης και αυταρχισμού, προκαλώντας αυτόματα την άνοδο του κοινωνικού θερμομέτρου σε βαθμό μάλιστα που εδώ κι’ εκεί έχει ήδη αρχίσει η διαστολή και η τήξη των βασικών-κυτταρικών θεσμών του. Πολιτειακοί θεσμοί, Κοινοβούλια, Κυβερνήσεις, Πολιτικά Κόμματα, Θρησκευτικές Οργανώσεις, Εκκλησιαστικά ιδρύματα και Κλήρος, Συνδικάτα, Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Συνεταιρισμοί, Στρατός, Εφορίες, Πολεοδομία, Αστυνομία, Δικαστήρια, Συστήματα Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, ακόμα και τα λεγόμενα Πολιτιστικά, Πνευματικά και Φιλανθρωπικά Ιδρύματα έχουν καταληφθεί από επιδειξίες κλεφτομανείς εξουσιαστές και έχουν εξελιχθεί σε κοινωνικά Βαμπίρ και σε εφιάλτες της εργαζόμενης κοινωνίας. Όλοι αυτοί οι θεσμοί, εθισμένοι στην ανταγωνιστική, απάνθρωπη και καταστροφική φύση του καπιταλισμού, ανταγωνίζονται στη διαπλοκή και στη διαφθορά, με αποτέλεσμα να έχουν ξεπέσει σε πλήρη ανυποληψία και απόρριψη, επειδή όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά ξεκοκαλίζουν τον εθνικό πλούτο, χρεοκοπούν τη μια χώρα μετά την άλλη και ρίχνουν τους εργαζόμενους στην ανεργία, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού σε μια παροδική μαζική κοινωνική κατάθλιψη, η οποία κάποια στιγμή γίνεται θυμός, αυτοπεποίθηση, αγώνας. Η ύπαρξη κάποιων ελάχιστων λειτουργών αυτών όλων των θεσμών που αρνούνται και αντιστέκονται σ’ αυτή τη γενικευμένη παρακμή αποτελούν μια μικρή, ίσως και γραφική, μειονότητα που απλά επιβεβαιώνει τον κανόνα της προϊούσας καπιταλιστικής παρακμής, χωρίς καμιά ελπίδα να εξαγνίσει την κλεπτοκρατική φύση και να εξελιχθεί ως άλλοθι του καπιταλισμού, όπου η ζωή του ενός προϋποθέτει το θάνατο του άλλου με αποτέλεσμα τον ανελέητο πόλεμο όλων εναντίον όλων.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τις απαξιωτικές για τη Φύση, τον άνθρωπο και την κοινωνία συνέπειες του ανταγωνισμού σε επίπεδο επιχειρήσεων και με τις απάνθρωπες και καταστροφικές πολεμικές συγκρούσεις για την εξασφάλιση σφαιρών επιρροής και της παγκόσμιας ηγεμονίας, που συνθέτουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα, έχουν ως άμεση συνέπεια τον οξύ προβληματισμό σε επίπεδο ατόμων, οικογένειας, παρέας, γειτονιάς και κοινωνίας για το που μας πάει ο καπιταλισμός της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και οι εκάστοτε εδώ κι’ εκεί εντολοδόχοι και πολιτικοί διαχειριστές του. Στα πλαίσια αυτού του προβληματισμού ανασκαλεύεται τόσο η ντόπια όσο και η παγκόσμια ιστορική μνήμη και αρχίζει να ξαναζωντανεύει η συζήτηση για την αναγκαιότητα υπέρβασης του καπιταλισμού και την αναζήτηση άλλων ήπιων και οριζόντιων μορφών κοινωνικής αυτονομίας και οργάνωσης.

4. Ένας νέος διάλογος για την Άμεση Δημοκρατία στον 21ο αιώνα είναι αναγκαίος

Η Άμεση Δημοκρατία με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα-αταξικότητα επανέρχεται στο προσκήνιο, ως ένας θεσμός, που αντέχει και εξελίσσεται διαχρονικά με διάφορες και διαφορετικές στο χωροχρόνο μορφές, από τα πρώτα στάδια της κοινωνικής εξέλιξης μέχρι σήμερα, δικαιολογημένα αποσπά όλο και περισσότερων ανθρώπων, κύρια νέων, την προσοχή, διεκδικεί και μπορεί να προσφέρει τη μοναδική εναλλακτική λύση κάτω από τις νέες συνθήκες και στη βάση της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας που αποτελούν κορυφαία διαχρονικά δημιουργήματα των άπειρων γενεών των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού[14].
Βέβαια στον ανοιχτό κοινωνικό διάλογο ακούγονται, όπως είναι πολύ φυσικό, πολλές απόψεις, γνώμες και προτάσεις για τη μορφή και το περιεχόμενο της Άμεσης Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα να υπάρχει ακόμα μεγάλη σύγχυση γύρω από αυτό το θέμα[15]. Μια σύγχυση που ξεκινάει από την λαθεμένη αντίληψη πως μπορεί να υπάρξει άμεση δημοκρατία σε συνθήκες μανιακού καπιταλισμού με την έννοια της γκετοποίησης μερικών δεκάδων ανθρώπων και φτάνει μέχρι την αντιδραστική άποψη που θέλει ως πρότυπο άμεσης δημοκρατίας την ελβετική κλεπτοκρατία, τη μητρόπολη του ιμπεριαλισμού τις ΕΠΑ και τη σκοταδιστική ‘Πολιτεία’ του λεγόμενου ‘άγιου όρους’[16].
Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως σε όλη τη διαδρομή και σε όλες τις μεγάλες επαναστάσεις της ανθρωπότητας πάλευαν δυο αντιλήψεις για τη δημοκρατία. Η μια, της άμεσης δημοκρατίας, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από τις λαϊκές συνελεύσεις, που έρχεται από τις κοινωνίες της ισοκατανομής της εποχής της αθώας αγριότητας, της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, τις κομμούνες του μεσαίωνα και φτάνει, για να περιοριστούμε σε μερικούς κρίσιμους σταθμούς αυτής της πορείας, μέχρι την Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-149), της Άνδρου (1822), του Παρισιού (1871) και της Κρονστάνδης (1921). Η άλλη του δεσποτισμού ή της έμμεσης δημοκρατίας, τηςDemokratur[17] των νικητών και κυρίαρχων, των ‘αρίστων’, των λίγων και των ‘διαμεσολαβητών-αντιπροσώπων’ που φτάνει μέχρι τη λεγόμενη ‘δικτατορία του προλεταριάτου’, της ‘πρωτοπορίας’ για να καταλήξει στον «αείμνηστο υπαρκτό σοσιαλισμό» και στη δικτατορία του κόμματος σε βάρος της κοινωνίας, όπου οι αποφάσεις παίρνονται από τους διορισμένους ‘αντιπροσώπους του λαού’, αλλά όχι από τον ίδιο το λαό.
Η ιστορία είναι επίσης γεμάτη από τις θεωρητικές συγκρούσεις γύρω από το θέμα της μορφής και του περιεχομένου του σοσιαλισμού. Αξίζει να σταθούμε μόνο σ’ αυτές της πρόσφατης ιστορίας και θα ήταν πολύ χρήσιμο να αξιολογήσουμε τη διαμάχη μεταξύ Μαρξ-Ένγκελς και Μπακούνιν-Νετσάγιεφ, όπως και αυτή μεταξύ Ρόζας Λούξεμπουργκ-Άντον Πάνεκουκ και πολλών άλλων και των Λένιν-Τρότσκι-Στάλιν, γιατί εκεί χώρισαν οι δρόμοι του ουμανιστικού σοσιαλισμού με μορφή και περιεχόμενο τη διαχρονική Κομμούνα και του ‘σοσιαλισμού’ του ‘νέου τύπου κόμματος’ των Λένιν-Τρότσκι-Στάλιν. Να κάνουμε αυτή την ανάλυση, όχι ως δικαστές, αλλά για να κάνουμε τη σύνθεση και να διαμορφώσουμε τη νέα θέση για τον ουμανιστικό, τον αταξικό σοσιαλισμό.
Από τη στιγμή που η ηγεσία του ΚΚΣΕ εγκατάλειψε την ιδέα του σοσιαλισμού της Κομμούνας, δηλαδή της δημοκρατίας των σοβιέτ του προλεταριάτου χάριν της εξουσίας του κόμματος, η οποία συσσωμάτωσε την μακιαβελική και την ιακωβίνικη με την ρώσο-ασιατική δεσποτική αντίληψη εξουσίας[18], που ως δόγμα, στραγγάλισε και συνεχίζει σε μεγάλο ακόμα βαθμό να στραγγαλίζει τη σκέψη και τη δράση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για την αταξική κοινωνία.
Αυτή η θεωρητική σύγχυση διασπά ακόμα και σήμερα επικίνδυνα το μέτωπο των δυνάμεων της Άμεσης Δημοκρατίας και οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε μια και καλή και για πάντα αυτή την, υποθέτω καλοπροαίρετη, παραφωνία η οποία για πολλούς και διάφορους λόγους έχει εξελιχθεί σε μια ανώφελη διαφωνία που εμποδίζει την παραπέρα επεξεργασία του προτάγματος της Άμεσης Δημοκρατίας.
Είναι, εκτιμώ, επιτακτική η ανάγκη να συμφωνήσουμε πως ως Άμεση Δημοκρατία νοείται η μορφή εκείνη της κοινωνικής συμβίωσης που έχει ως περιεχόμενό της την κοινοκτημοσύνη και την κοινωνική αυτοδιεύθυνση, χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ισότητα, δηλαδή κοινωνική αταξικότητα και με αυτή την έννοια και για να μην επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση η έννοια της Άμεσης Δημοκρατίας, θα πρότεινα να συμφωνήσουμε όλοι στο όρο Αταξική Δημοκρατία[19]Μόνο έτσι θα γίνει εμφανές ποιοι είναι υπέρ της Άμεσης Δημοκρατίας και ποιοι καπηλεύονται τις έννοιες για να συσκοτίσουν και να παραπλανήσουν καλοπροαίρετους αγωνιστές στο εξουσιαστικό τους παιχνίδι.
Είναι προφανές πως δεν υπάρχουν συνταγές για την ‘παρασκευή’, για το μαγείρεμα κοινωνικών συστημάτων, μορφών δηλαδή κοινωνικής συμβίωσης, γιατί αυτή η διαδικασία προσδιορίζεται από τους κάθε φορά άπειρους, σταθμητούς και αστάθμητους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς παράγοντες και από τους ρευστούς και δαιδαλώδεις συσχετισμούς των κοινωνικών δυνάμεων. Εκείνο που πρέπει να αποτελεί αντικείμενο του αγώνα των σημερινών γενεών είναι η κάθε συγκεκριμένη κοινωνία να συνειδητοποιήσει τον δικό της αυτενεργό και αυτοπροσδιοριστικό ρόλο, ώστε να είναι έτοιμη και σε θέση με την ανατροπή ή την ανεξέλεγκτη κατάρρευση του καπιταλισμού να αυτοσυγκροτηθεί σε υποκείμενο τοπικής κοινωνικής αυτοθέσμισης και στη συνέχεια να αναδειχθεί σε υποκείμενο ομοσπονδιακού και συνομοσπονδιακού επιπέδου.
Για όσους αντιμετωπίζουν αυτή την προοπτική της ανθρωπότητας ως ουτοπία και τους αγωνιστές για μια τέτοια προοπτική ως βερμπαλιστές, αναρχικούς και αιθεροβάμονες υπάρχουν δυό ερμηνείες. Η μια είναι πως γνωρίζουν ότι η ουτοπία έρχεται κατά πάνω τους και γι’ αυτό την ξορκίζουν με αφορισμούς και συκοφαντίες και η άλλη είναι ότι αγνοούν[20] την έννοια και τη συμβολή της ουτοπίας στην ιστορία και συνεπώς αγνοούν τις δυνατότητες της σημερινής επιστήμης, της σύγχρονης τεχνολογίας και του ανθρωπιστικού πολιτισμού, τις οποίες η ανθρωπότητα τις χτίζει υπομονετικά εδώ και χιλιάδες γενιές και εκατομμύρια χρόνια με στόχο να φτάσει κάποτε, όπως το πρόβλεψε ο Αριστοτέλης, σε σημείο ώστε «όταν τα εργαλεία θα λειτουργούν αυτόματα, οι σαΐτες θα υφαίνουν μόνες τους και μόνες τους θα παίζουν και οι χορδές της κιθάρας, να μην υπάρχει η ανάγκη για αφεντικά και δούλους»[21].Αλλά και πολλοί σύγχρονοι αστοί οικονομολόγοι, μεταξύ των οποίων και ο John Maynard Keynes, ο ‘θεραπευτής’ της μεγάλης κρίσης του καπιταλισμού (1929-1932) πρόβλεψαν πως μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα η Επιστήμη και η Τεχνολογία θα επέτρεπαν, σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης, δηλαδή με μηδέν ανεργία, τον περιορισμό του εργάσιμου χρόνου στις 15 ώρες την εβδομάδα. Δεν πρόβλεψαν όμως πως το κεφάλαιο και οι διαχειριστές του καπιταλισμού, με το μηδενισμό της απασχόλησης του μισού εργατικού δυναμικού και τη μείωση της αμοιβής της εργασίας στο μισό μέχρι και στο ένα τρίτο, θα κατάφερναν να διπλασιάσουν τον εβδομαδιαίο χρόνο απασχόλησης των κυρίως εργαζόμενων. Σήμερα η ανθρωπότητα βρίσκεται σε αυτό το σημείο που μπορεί με τη βοήθεια της κοινωνικοποιημένης επιστήμης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού να μειώσει δραστικά τον εργάσιμο χρόνο, αλλά αυτό μπορεί να συμβεί με το να καταργήσει τα αφεντικά και συνεπώς και τους δούλους, που σημαίνει ότι μπορεί να καταργήσει το κεφάλαιο, ως κοινωνική σχέση, και ταυτόχρονα και την εργασία, ως καταναγκαστικό θεσμό εκμετάλλευσης. Σήμερα η ανθρωπότητα μπορεί και πρέπει, απεγκλωβιζόμενη από μητροπολιτικές στρατηγικές ‘κεντρικά ελεγχόμενης μεγέθυνσης’, ‘μηδενικής ανάπτυξης’[22], ή ‘απο-ανάπτυξης’[23], να ανοίξει το δρόμο για την ριζική ουμανιστική αποκαπιταλιστικοποίηση[24] του πλανήτη, για μια οικονομία υποταγμένη στο κοινωνικό σύνολο με στόχο την αναγκαία και μη-σπάταλη αφθονία, την χωρίς διακρίσεις καθολική ευημερία και ευτυχία, για τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου στα πλαίσια της Άμεσης, δηλαδή της Αταξικής Δημοκρατίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

5.      Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται

Βρισκόμαστε ήδη σ’ αυτή την εποχή και η εκατομμυριόχρονη αμεσοδημοκρατική ιστορική μνήμη μπολιάζεται με τις πρωτόγνωρες τρέχουσες δυνατότητες και με τη μορφή των σύγχρονων αγωνιστικών παρεμβάσεων, καταλήγει στην επαναδιατύπωση της αναγκαιότητας της υπέρβασης του καπιταλισμού με όλους τους θεμελιακούς θεσμούς του και σε όλες τις πιθανές εκδοχές του, αλλά με διαφορετικούς κατά περίπτωση τρόπους:
·        Έτσι λ. χ. στη Λατινική Αμερική οι εργαζόμενοι απόδειξαν πως μπορούν να αυτοδιαχειρίζονται τα χρεοκοπημένα εργοστάσια καλύτερα από τους πρώην σπουδαγμένους στα διάφορα Χάρβαρντ ιδιοκτήτες τους και αγωνίζονται να καταργήσουν το προηγούμενο ιδιοκτησιακό καθεστώς με την κοινωνικοποίησή των εργοστασίων για να διευρύνουν ακόμα περισσότερο το χώρο των κοινών αγαθών.
·        Οι Ζαπατίστας στην Πολιτεία Τσιάπας του Μεξικού με το δικό τους πείραμα, όπως οι ίδιοι το χαρακτηρίζουν, και όχι παράδειγμα, κάνοντας πράξη την πολιτική από τα κάτω, όχι για να ανεβεί επάνω, αλλά από τα κάτω για να δημιουργήσει σχέσεις με άλλους και με όλους τους από κάτω για να μην υπάρχει πάνω και κάτω, δίνουν ειρηνικά, αλλά ‘με το όπλο παραπόδα’, μια καινούργια διάσταση στον αγώνα για μια αμεσοδημοκρατική μορφή κοινωνικής συμβίωσης.
·        Οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟ.ΜΕ. δείχνουν πως ο δρόμος για την έξοδο από την κρίση και την ανεργία οδηγεί στην εργατική-κοινωνική αυτοδιαχείριση των εργοστασίων, πράγμα που γενικευόμενο οδηγεί στην έξοδο από τον καπιταλισμό.
·        Οι χιλιάδες ανήσυχοι πολίτες, ως νέου τύπου συλλογικότητες και νέα κινήματα, που επιχειρούν, με διάφορους συλλογικούς και αλληλέγγυους τρόπους, έξοδο από την εμπορευματική σφαίρα της καπιταλιστικής οικονομίας, ή οργανώνουν την επίθεσή τους με κύτταρα κοινωνικής, αλληλέγγυας ακόμα και αχρήματης οικονομίας, συσσωρεύουν ανεκτίμητη χρήσιμη εμπειρία και σφυρηλατούν την αναγκαία κοινωνική συνείδηση που θα ωριμάσει σταδιακά την πραγμάτωση της αυτονομίας και του αυτοπροσδιορισμού των τοπικών κοινωνιών.
·        Θα ήθελα να επισημάνω ιδιαίτερα την τεράστια συμβολή στον αγώνα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για την άμεση δημοκρατία, εκείνων των νέων ανήσυχων και συνειδητών επιστημόνων που αθόρυβα εργάζονται για το ελεύθερο λογισμικό και την πλήρη κοινωνικοποίηση του διαδικτύου, για την άμεση επικοινωνία, την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας και της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης, για την τρισδιάστατη εκτύπωση, για τη βιοτεχνολογία και τη νανοτεχνολογία, (την ικανότητα της επιστήμης και της τεχνολογίας να ερευνά και να εργάζεται σε όλο και μικρότερη κλίμακα), και πολλών άλλων πεδίων έρευνας και εφαρμογής με στόχο τη διεύρυνση των δυνατοτήτων και του φάσματος των κοινών αγαθών.
·        Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της έρευνας και της παραγωγής φθηνής, σχεδόν ελεύθερης, άφθονης και καθαρής υδρογονοενέργειας, η οποία αχρηστεύει το συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που αποτελεί την καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος και επιτρέπει την απεξάρτηση των ιδοπαραγωγών-χρηστών σε κάθε επίπεδο και από κάθε συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα και συνεπώς και από το καπιταλιστικό εξουσιαστικό σύστημα[25].
Όλες αυτές και χιλιάδες άλλες μορφές κοινωνικής παρέμβασης συνθέτουν τη μορφή και το περιεχόμενο της σύγχρονης επανάστασης με στόχο την κοινωνική ισότητα και την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και φυσικά όχι κάποια, υποτίθεται, καλή εξουσία, γιατί καλή εξουσία δεν υπήρξε ποτέ και δεν μπορεί να υπάρξει, αφού η εξουσία, η κάθε εξουσία είναι ταυτισμένη, ως αίτιο και αιτιατό, με τη βία των εξουσιαστών πάνω στους εξουσιαζόμενους.

6.      Δυό λόγια για την ουμανιστική επανάσταση της αριστερής κοινωνίας

Δεν γνωρίζουμε το μέλλον, γιατί μέλλον δεν υπάρχει μέχρι να το δημιουργήσουμε, αλλά η αισιοδοξία της ιστορίας σε μεγάλο κύκλο, (μεγαλύτερο σε κάθε περίπτωση από το δικό μας βιολογικό κύκλο), μας επιτρέπει να το οραματιζόμαστε ως έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο της κοινωνικής ισότητας-αταξικότητας που τον δημιουργούμε με την ασταμάτητη σκληρή πάλη για την καθημερινότητα, αλλά και σε συνδυασμό με τον επιστημονικό και τον κοινωνικό πειραματισμό, σε όλα τα επίπεδα, σε όλα τα κύτταρα της κοινωνίας που θέλουμε να αλλάξουμε. Με αυτή την έννοια η επανάσταση έχει αλλάξει χαρακτηριστικά και δεν είναι πια ‘μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές’, μια απολίτικη συνθηματολογία, ή μια αισθητική βαρβαρότητα, ή μια οργισμένη συμπεριφορά, ούτε είναι βέβαια ένα βίαιο στιγμιαίο και μοναδικό γεγονός. Η επανάσταση δεν είναι επίσης σε καμιά περίπτωση τυφλή βία, ένοπλη σύγκρουση απελπισμένων με την άρχουσα τάξη στο προνομιακό γι’ αυτήν πεδίο της βίας[26] και όσες φορές η επανάσταση ταυτίστηκε με την ένοπλη βία κατάληξε, είτε ως ήττα είτε ως ‘νίκη’, στις πιο χυδαίες μορφές ταξικής εξουσίας σε βάρος της κοινωνίας[27]. Σε κάθε περίπτωση η επανάσταση δεν είναι κάποια μορφή βίας που την επιλέγει η κοινωνία, γιατί η κοινωνία γνωρίζει αμυνόμενη πως. βία μετέρχεται η εκάστοτε εξουσία, όταν η κοινωνία αμφισβητεί και επιλέγει να καταργήσει, όχι τόσο τους φορείς, όσο τους θεσμούς και τις δομές της βίας και της εξουσίας.
Η ιστορία της αγωνιζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας μας διδάσκει, πως η επανάσταση είναι το μαχόμενο όραμα της ενιαίας, διαρκούς, επίπονης και επίμονης κίνησης του συμπαγούς πυρήνα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από την οικονομική και συνεπώς την κοινωνική ανισότητα προς ένα κόσμο της ισότητας-αταξικότητας. Η επανάσταση είναι μία αέναη διαδικασία στα πλαίσια της οποίας διαδραματίζονται ταυτόχρονα πολλά, άπειρα γεγονότα, με πάρα πολλές συνιστώσες και συγκυριακές ζικ-ζακ-παλινδρομήσεις, αλλά η συνισταμένη της κινείται σταθερά στη φορά του βέλους του χρόνου[28].Κινείται η επανάσταση, παρά τη φαινομενική ακινησία και τις προσπάθειες του εξουσιαστικού 1% για πισωγύρισμα στο μεσαίωνα, αχρηστεύοντας αντικοινωνικούς εξουσιαστικούς θεσμούς και δημιουργώντας καινούργιους καλύτερους. Κι’ όμως η επανάσταση κινείται από το παρελθόν προς το μέλλον, από το Χθές στο Σήμερα και από εκεί στο Αύριο, από την αγριότητα, στη βαρβαρότητα και τελικά στον Πολιτισμό, από τη δουλεία, στη φεουδαρχία, στον καπιταλισμό και από εκεί πορεύεται προς την Αταξική Κοινωνία. Και φυσικά η επανάσταση δεν είναι ένα φυσικό, ντετερμινιστικό φαινόμενο, αλλά ένα κοινωνικό φαινόμενο που προϋποθέτει την κοινωνική παρέμβαση προς αυτή ή την άλλη κατεύθυνση, η οποία κοινωνική παρέμβαση με τη σειρά της δεν είναι παρά το άθροισμα όλων των δικών μας ατομικών και συλλογικών δράσεων, αντιδράσεων και αδρανειών με θετικό ή αρνητικό πρόσημο, ή ακόμα και με μηδενικό φορτίο.
Η συμβολή μας, σ’ αυτή την ιστορική διεργασία δεν συνίσταται στο να επιζητούμε ρόλο κομπάρσου, στελέχους ή παράγοντα σε κάποιο κόμμα που είναι ενταγμένο στη λογική του αστικού κοινοβουλίου για την κόκκινη, τη ροζ ή την πράσινη ‘αριστερή’ διαχείριση του καπιταλισμού, που αργά ή γρήγορα θα καταλήξει σε ένα νέο ναυάγιο. Η συμβολή μας συνίσταται στην ουσιαστικήαριστεροποίηση, δηλαδή στην αντικαπιταλιστική, αμεσοδημοκρατική, αταξική, ουμανιστική συνειδητοποίηση της κοινωνικής πλειονότητας, που θα την καταστήσει ικανή να επιταχύνει στοχευμένα την άνοδο του κοινωνικού θερμόμετρου, αλλά και να διασφαλίσει ώστε, με την τήξη και παράλυση των καπιταλιστικών θεσμών και δομών εξουσίας, να σταθεί εμπόδιο στις φασιστικές ορδές και στα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου που ετοιμάζει το αστικοδημοκρατικό σύστημα να το διαδεχτούν.
Η επιτυχία αυτής της φάσης της επανάστασης θα εξαρτηθεί από την ικανότητά μας να απαλλαγούμε από τις αντιλήψεις του 19ου και του 20ου αιώνα για την κοινωνία και την επανάστασή της και να αυτοσυγκροτηθούμε παντού σε συνεκτικούς τοπικούς πυρήνες αλληλεγγύης, γόνιμου διαλόγου και ήπιας κοινωνικής δράσης, που δεν θα αλληλοσπαράζονται, σαν ανταγωνιστικές συμμορίες για να επιβάλλουν τις ξεθωριασμένες απόψεις θεωρητικών ειδώλων ιστορικά ξεπερασμένων εποχών, αλλά θα συνεργάζονται για να αναδείξουν τα μειονεκτήματα της ατομικής ιδιοκτησίας και του ανταγωνισμού και τα πλεονεκτήματα της κοινοκτημοσύνης και της συνεργασίας. Θα ονόμαζα αυτούς τους πυρήνες ‘φροντιστήρια κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης’, τα μέλη των οποίων λειτουργούν ως κοινωνικοί καταλύτες που θα αλλάξουν τη χημεία του μίζερου και αυτοκαταστροφικού ατομισμού σε χημεία του δημιουργικού κοινωνικού Εμείς. Έτσι, ως πυρήνες αυτοπεποίθησης του Εμείς, θα καταστούν ικανοί να αποσυμπιέζουν υλικά και ψυχολογικά στο μέτρο του δυνατού και να απελευθερώνουν σταδιακά τα περιβάλλοντά τους από την πνευματική, ιδεολογική και πολιτική εξάρτηση του όλου συστήματος, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για να ενωθούν, να αγωνιστούν και να νικήσουν. Στο βαθμό που θα συμβαίνει αυτό, στον ίδιο βαθμό θα μπορούμε όλοι μαζί σταδιακά να αφοπλίζουμε ηθικά, πνευματικά, ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά και τελικά να παραλύσουμε επιχειρησιακά την ντόπια και παγκόσμια εξουσία, σε όλα εκείνα τα επίπεδα που της εξασφαλίζουν τη δικτατορία του 1% πάνω στο 99% της κοινωνίας-ανθρωπότητας.
Επανάσταση σε τελική ανάλυση σημαίνει να μετακινηθούμε από την αποτυχημένη στρατηγική των λίγων ενάντια στην πάνοπλη και πανούργα εξουσία προς τη στρατηγική των πολλών ενάντια στους λίγους αφοπλισμένους εξουσιαστές, σημαίνει, δηλαδή, τη διαδικασία μετακίνησης της κοινωνικής πλειονότητας, από την πολιτική εξάρτηση και το συντηρητισμό, την απολίτικη απάθεια και την παραίτηση, στη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας για την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση σχέσεων κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης. Μια κοινωνία ικανή και αποφασισμένη να κόψει με την πρώτη απόφασή της το ‘γόρδιο δεσμό’ της ανισότητας, εισάγοντας την κοινοκτημοσύνη πάνω στους φυσικούς και κοινωνικούς πόρους και στα μέσα παραγωγής και συνακόλουθα να κατοχυρώνει την κοινωνική αυτοδιαχείριση, ώστε ο καθένας να απολαμβάνει, στο μέτρο της κοινωνικής ισότητας, όλα όσα είναι αναγκαία για την ευημερία και την ευτυχία του και να προσφέρει όσα του επιτρέπουν οι κάθε φορά δυνατότητές του.
Χωρίς ποτέ να ξεχνάμε πως η άμεση δημοκρατία δεν μπορεί να είναι ένα στιγμιαίο γεγονός που θα συμβεί σε μια μόνο τοπική κοινωνία ή σε μια μόνο χώρα, αλλά μια κοινωνικά και γεωγραφικά διευρυνόμενη μαραθώνια διαδικασία, που θα χρειαστεί την αλληλέγγυα συνεργασία όλων των συνειδητών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε τοπικό, εθνικό, διεθνές και οικουμενικό επίπεδο.
Αυτές οι επιδεξιότητες, όμως, δεν αποκτώνται ex officio με την ιδιότητα του μέλους κάποιου εξουσιαστικού ‘αριστερού’ κόμματος, μιας αυτοαποκαλούμενης ‘επαναστατικής’ οργάνωσης, ή της ‘εξ’ επιφοιτήσεως’ αυτοανακήρυξής μας σε επαναστάτη, αλλά με την μόρφωση και κύρια με την ατομική και συλλογική αυτομόρφωση και δράση, για την απόκτηση επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης, δηλαδή, επαναστατικής Γνώσης, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την απόκτηση Επίγνωσης των πραγμάτων, δηλαδήεπαναστατικής κοινωνικής συνείδησης.
Ο καπιταλισμός δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας και δεν είναι αήττητος. Το μέλλον ανήκει στην Αταξική Δημοκρατία και στον θετικό Οικουμενικό Ουμανισμό[29]. Σήμερα, εδώ και παντού, ένας καλύτερος κόσμος, ο δικός μας κόσμος της κοινωνικής ισότητας-αταξικότητας γεννιέται. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να τον θαυμάσουμε. Ας απλώσουμε τα χέρια μας να τον ολοκληρώσουμε και να τον κάνουμε οριστικά δικό μας.

Κώστας Λάμπος
Θεσσαλονίκη, 05 Σεπτέμβρη 2013